रविवारची सकाळ होती. शाळेला सुट्टी असल्याने रोहन आणि त्याची धाकटी बहीण रिया बागेत खेळायला गेले होते. खेळता खेळता रोहनचे लक्ष बागेच्या कोपऱ्यात साचलेल्या प्लास्टिकच्या कचऱ्याकडे गेले. तिथे रिकाम्या बाटल्या आणि वेष्टने पडलेली होती. रोहन म्हणाला, "रिया, बघ हे किती घाण दिसतंय. आपण स्वच्छ बागेत खेळायला आलो आहोत, पण लोकांनी इथे किती कचरा केलाय!"
रिया म्हणाली, "दादा, आपण काय करू शकतो? हा तर दुसऱ्यांनी टाकलेला कचरा आहे." इतक्यात तिथे त्यांचे शेजारी राहणारे कुलकर्णी आजोबा आले. ते रोज बागेत फिरायला यायचे. आजोबांनी मुलांचे बोलणे ऐकले आणि ते म्हणाले, "मुलांनो, हा कचरा फक्त घाण दिसत नाही, तर तो पर्यावरणासाठी घातक आहे. प्लास्टिक मातीत कुजत नाही, त्यामुळे झाडांच्या वाढीला अडथळा येतो. जर आपण आज ही घाण साफ केली नाही, तर उद्या आपल्याला खेळायला स्वच्छ जागा मिळणार नाही."
रोहनला आजोबांचे म्हणणे पटले. त्याने रियाला सोबत घेतले आणि दोघांनी मिळून बागेतला सर्व प्लास्टिकचा कचरा गोळा करून जवळच्या कचराकुंडीत टाकला. आजोबांनी मुलांच्या या कामाचे कौतुक केले. घरी आल्यावर रोहनने बाबांना सर्व हकीकत सांगितली. बाबांनी आनंदाने रोहनची पाठ थोपटली आणि म्हणाले, "शाब्बास मुलांनो! आपण स्वतः कचरा करायचा नाही आणि इतरांनाही स्वच्छतेचे महत्त्व सांगायचे, हीच खरी पर्यावरणाची सेवा आहे."

बागेच्या कोपऱ्यात कसला कचरा साचला होता?

राधा : शुभ प्रभात! आज शाळेत काय विशेष आहे?  
स्मिता : आज आपल्याला ग्रंथालयात नवे पुस्तक दाखवणार आहेत.  
राधा : छान! कोणते पुस्तक आहे?  
स्मिता : "पंचतंत्र कथा" हे पुस्तक.  
राधा : मग आपण दोघी मिळून वाचूया.  
स्मिता : हो, मला खूप आनंद होईल.  
राधा : चला, लगेच ग्रंथालयात जाऊया. 

राधा आणि स्मिता कुठे जाणार आहेत?