युगायुगांचा साचलेला, हा काळोख जुनाट फोडूनी त्याला आता, शोधायची नवी लाट मिरविले आम्ही खुळखुळे, परंपरेचे हाती आता तोडाव्या शृंखला, ज्या जखडती या माती नको केवळ पोकळ गर्जना, नकोत शब्दांचे फुलोरे बदलत्या या काळजाला, हवेत श्रमाचे शहारे मुरदाड मनांच्या थडग्यावर, नकोत आम्हाला फुले हवीत माणुसकीची नवी, आणि सळसळती मुले अंधश्रद्धेच्या धुक्यात हरवली, कित्येक स्वप्ने उद्याची आता पेटवा मशाल, शुद्ध विज्ञान-निष्ठेची रक्ताचा प्रत्येक थेंब, जेव्हा घामात विरेल तेव्हाच अमुच्या भविष्याचा, सुवर्णोदय उजळेल.
जिवंतपणी संवेदनशून्य असलेल्या लोकांचे कौतुक करण्याला विरोध
b :
मृत व्यक्तींचा अनादर करणे
c :
स्मशानभूमीचे सुशोभीकरण करणे
d :
फुलांच्या शेतीला विरोध
Explanation :
'मुरदाड' म्हणजे संवेदनशून्य. जे लोक जिवंत असूनही समाजाच्या दुःखाकडे दुर्लक्ष करतात, त्यांच्या गौरवापेक्षा समाजासाठी कार्य करणाऱ्या सक्रिय पिढीची देशाला गरज आहे, असे कवी ठामपणे सांगतो.