मराठी व्याकरणात 'प्रयोग' म्हणजे कर्ता, कर्म आणि क्रियापद यांचा परस्पर संबंध होय. जेव्हा क्रियापदाचे रूप कर्त्याच्या किंवा कर्माच्या लिंग, वचन किंवा पुरुषानुसार बदलते, तेव्हा त्या रचनेला प्रयोग असे म्हणतात. हे वाक्यातील मुख्य घटक कोण आहे हे समजून घेण्यास मदत करते.
वाक्यात क्रियापद कधी कर्त्याचे ऐकते, तर कधी कर्माचे. जेव्हा क्रियापद स्वतंत्र असते आणि कोणाचेच ऐकत नाही, तेव्हा त्याला भावे प्रयोग म्हणतात. प्रयोगाचे मुख्य ३ प्रकार आहेत: कर्तरी, कर्मणी आणि भावे.
| प्रयोग प्रकार | वैशिष्ट्ये | उदाहरण |
|---|---|---|
| कर्तरी प्रयोग | वाक्यातील कर्ता स्वतः क्रिया करतो | राम पुस्तक वाचतो. |
| कर्मणी प्रयोग | वाक्यातील क्रिया कर्मावर घडते, कर्ता गौण ठरतो | पुस्तक रामाने वाचले गेले. |
| भावे प्रयोग | क्रियेचा भाव प्रधान असतो, कर्ता व कर्म गौण ठरतात | पुस्तक वाचले जाते. |
जेव्हा वाक्यातील क्रियापद हे कर्त्याच्या लिंग, वचन किंवा पुरुषानुसार बदलते, तेव्हा त्याला कर्तरी प्रयोग म्हणतात. जर वाक्यात कर्म असेल तर 'सकर्मक' आणि नसेल तर 'अकर्मक' कर्तरी प्रयोग होतो.
जेव्हा क्रियापदाचे रूप कर्माच्या लिंग किंवा वचनानुसार बदलते, तेव्हा त्याला कर्मणी प्रयोग म्हणतात. यात कर्त्याला नेहमी प्रत्यय असतो.
जेव्हा क्रियापद कर्ता किंवा कर्म या दोघांच्याही लिंग-वचनानुसार बदलत नाही, तेव्हा त्याला भावे प्रयोग म्हणतात. क्रियापद नेहमी तृतीय पुरुषी, नपुंसकलिंगी, एकवचनी असते.
1. कर्तरी ओळखण्यासाठी: कर्त्याला प्रत्यय नसेल तर तो 1००% कर्तरी प्रयोग असतो.
2. कर्मणी आणि भावे फरक: कर्माला प्रत्यय नसेल तर कर्मणी, आणि कर्माला प्रत्यय असेल तर भावे प्रयोग.
1. विभक्ती प्रत्यय विसरणे: मुले अनेकदा कर्त्याचा प्रत्यय न पाहता प्रयोग ठरवतात. लक्षात ठेवा, कर्तरी प्रयोगात कर्त्याला प्रत्यय नसतो.
2. सकर्मक की अकर्मक: वाक्यात 'काय' प्रश्न विचारून कर्म शोधा. कर्म असेल तरच तो सकर्मक प्रयोग होतो.
प्रयोगामध्ये कर्ता, कर्म आणि क्रियापद यांचा खेळ असतो. कर्ता प्रधान असेल तर कर्तरी, कर्म प्रधान असेल तर कर्मणी आणि क्रियापद स्वतंत्र असेल तर भावे प्रयोग होतो. वाक्यातील प्रत्यय ओळखणे ही प्रयोग ओळखण्याची गुरुकिल्ली आहे.