Q: कविता:आरशात दिसणारे चेहरे किती खरे असतात?हसऱ्या ओठांआड किती भाव दडलेले असतात।जगाच्या गर्दीत हरवते स्वतःची ओळख,मुखवट्यांच्या मागे लपते मनाची खरी चाहूल नकळत।कधी टाळ्यांचा गजर, कधी शांततेचा भार,लोकांच्या अपेक्षांनी होते मन थकून लाचार।स्वतःसाठी जगायचे विसरतो आपण सारे,इतरांच्या नजरेत चांगले दिसण्याचेच विचार पसरे।मनाच्या खोल कप्प्यात दडलेले काही प्रश्न,“मी कोण?” “का जगतो?” — शोधत राहते अंतर्मन।उत्तरांच्या शोधात भटकतो जीव अखंड,तरीही सापडते शांतता जेव्हा होतो स्वतःशीच प्रामाणिक खंड।एक दिवस मुखवटे सारे गळून पडतात,खरे रूपच शेवटी जगासमोर उभे राहतात।जीवनाचा अर्थ कळतो त्या एका क्षणी,“स्वतःला स्वीकारणे” हाच खरा विजय मनी।प्रश्न : “मुखवटे गळून पडतात” याचा तात्त्विक अर्थ काय?

खरे व्यक्तिमत्त्व समोर येणे. मुखवटा = बनावटपणा; तो गळून पडणे म्हणजे खरे रूप दिसणे.

Question

कविता:
आरशात दिसणारे चेहरे किती खरे असतात?
हसऱ्या ओठांआड किती भाव दडलेले असतात।
जगाच्या गर्दीत हरवते स्वतःची ओळख,
मुखवट्यांच्या मागे लपते मनाची खरी चाहूल नकळत।
कधी टाळ्यांचा गजर, कधी शांततेचा भार,
लोकांच्या अपेक्षांनी होते मन थकून लाचार।
स्वतःसाठी जगायचे विसरतो आपण सारे,
इतरांच्या नजरेत चांगले दिसण्याचेच विचार पसरे।
मनाच्या खोल कप्प्यात दडलेले काही प्रश्न,
“मी कोण?” “का जगतो?” — शोधत राहते अंतर्मन।
उत्तरांच्या शोधात भटकतो जीव अखंड,
तरीही सापडते शांतता जेव्हा होतो स्वतःशीच प्रामाणिक खंड।
एक दिवस मुखवटे सारे गळून पडतात,
खरे रूपच शेवटी जगासमोर उभे राहतात।
जीवनाचा अर्थ कळतो त्या एका क्षणी,
“स्वतःला स्वीकारणे” हाच खरा विजय मनी।

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠
प्रश्न : “मुखवटे गळून पडतात” याचा तात्त्विक अर्थ काय?